De Slagwerkkrant, 21-02-2009
De verwachtingen voor deze jubileum-voorstelling van Percossa waren hooggespannen. Immers, Slagwerkkrant bezocht de vorige show en die was al erg goed. Ook waren we aanwezig bij een van de repetities met Hans Minnaert, waarbij keihard werd gewerkt, gedurende lange tijd. De nieuwe show moest al het voorgaande overtreffen. Daarbij speelde Percossa ook nog de monden open van de crème de la crème van de slagwerkwereld bij shows in het Verre Oosten. 10 Jaar van de Straat moest dus wel iets bijzonders zijn, en dat is de groep ruimschoots gelukt.
De opening is overrompelend. We zien de groep boven het podium in de lucht hangen. Hoe dat kan, gaan we natuurlijk niet verraden, maar het is erg mooi gedaan. Vervolgens komen in hoog tempo allerlei aspecten van ritme voorbijvliegen.
Ik zeg 'ritme', omdat er lang niet altijd slaginstrumenten worden gebruikt. Percossa weet zelfs met zand een prachtig nummer te maken. Bolon zwaaien, spectaculaire bodypercussion en een uitgebouwde versie van het hilarische nummer met de boomwhackers waarbij de heren elkaar stevige meppen verkopen, en passant een melodie spelend...
Overal waar Percossa elementen uit oudere nummers gebruikt is er sprake van een stevig opgevoerde versie. Er wordt optimaal gebruik gemaakt van alle aspecten van het theater en de show is doorspekt met humor. Na de pauze wordt het aandeel slaginstrumenten groter en het geluid steviger. Ook hier krijgt de kijker nauwelijks de tijd om adem te halen en wordt toegewerkt naar een zinderende climax. Uiteindelijk verlaten we totaal bevredigd de zaal met één gedachte: dit moet een van de leukste slagwerkshows zijn die ooit in een theater heeft gestaan! Het maakt in dit geval niet uit of je drummer bent of niet. Iedere Nederlander zou verplicht...

De Telegraaf, 04-12-2008
SLAGWERKTHEATER- De Japanse taiko, de Afrikaanse djembé of een ordinair drumstel. Geef de vier mannen van slagwerkgroep Percossa een instrument in handen en ze weten er wel raad mee. In tien jaar tijd zijn ze volgens eigen zeggen echter uitgegroeid van musici tot ware theaterbeesten. En dat laten ze zien in hun jubileumshow 'Tien jaar van de Straat'. Daarin wordt niet alleen vollop gedrumd en getrommeld, maar ook a capella gezongen, gegoocheld, gelachen (door het publiek weliswaar) en worden halsbrekende toeren uitgehaald.

Eigenlijk bestaat Percossa al langer dan tien jaar. Voor die tijd deed de groep echter vooral straatoptredens. Vandaar ook de dubbelzinnige naam van de thetarevoorstelling: 'Tien jaar van de Straat'. Volgens René Spierings, die zelf vanaf 1989 bij de percussiegroep is aangesloten, begon het allemaal met vier studenten van de specialisatie 'slagwerk' van het conservatorium in Den Haag. 'Je kent dat wel. Vier vrienden gaan op vakantie naar de Côte d'Azur, maar hebben eigenlijk te weinig geld om al dat drinken en feestvieren te bekostigen. En dus gingen ze onderweg op straat wat spelen en daarna met de pet rond. Dat werd zo'n succes dat Percossa ontstond. Jarenlang werd er oop heel wat straatfestivals opgetreden.'
Van die oorspronkelijke groep is eigenlijk niemand meer over en anno 2008 bestaat Percossa uit René Spierings, Niels van Hoorn (sinds 1994), Janwillem van der Poll (1993) en Eric Robillard (2005). Volgens Spierings waren er in het verleden wat artistieke meningsverschillen over welke richting de groep nu eigenlijk in moest slaan. Hij stuurde zelf vanaf het begin af aan aan op een meer theatrale aanpak. En daarin heeft de groep dit jaar een flinke stap gemaakt door de hulp in te roepen van regisseur Karel de Rooij (Mini & Maxi) en choreograaf Hans Minnaert (Internationaal Danstheater).
Volgens Eric Robillard was dat wel even slikken: 'De allereerste dag in de studio vroeg Karel ons om alle instrumenten aan de kant te leggen. We gingen zonder drums aan de slag. Dan heb je in het begin echt het gevoel dat je in je blote kont staat. Geef ons een trommel en we komen er wel uit. Zonder wordt dat een heel ander verhaal. Tenminste, dat dachten we in het begin. Maar we zien nu dat die manier van werken ons heel erg heeft verrijkt. Op het moment dat je je instrument durft los te laten, kun je veel meer het theatrale opzoeken. Nu zit de moeilijkheid 'm vooral nog in de juiste balans vinden tussen wat theatraal, en dat wat muzikaal werkt. Het moet een aantrekkelijke show zijn, maar we hebben ook veel drummers in de zaal die we muzikaal iets willen bieden.

Ook René Spierings erkent dat Percossa de vruchten plukt van de samenwerking. 'We boren veel meer lagen aan. We weten het publiek echt te verrassen met mooi totaaltheater. Karel heeft een hele show om onze vier persoonlijkheden gebouwd.' Hij voelt dat ze op de goede weg zijn, maar dat betekent zeker nog niet dat het klaar is. 'We zijn nog steeds aan het rijpen. We verleggen steeds meer onze grenzen, waardoor we het genre slagwerktotaaotheater steeds beter beheersen en onze shows nog gelikter worden. het is leuk om je publiek onverwachte dingen als acrobatiek en goochelen te kunnen bieden.'

AD, 14-11-2008
Slagwerkconcerten zijn, door de komst van veelal buitenlandse ensembles, altijd omgeven met een zweem van monotonie en saaiheid. Bombast van super-masculiene slagwerkers op reuzentrommels moeten een overweldigend gevoel oproepen, maar dat kunstje blijkt beperkt houdbaar.
De Nederlandse formatie Percossa - Niels van Hoorn, Janwillem van der Poll, René Spierings en Eric Robillard - benadert daarentegen slagwerk als middel om tot een voorstelling te komen, niet als doel.
In het programma Tien jaar van de straat gebruikt het kwartet vooral humor om slagwerk en percussie theatraal vorm te geven. Mede dankzij Karel de Rooij (regie) en Hans Minnaert (choreografie) is de jubileumvoorstelling van Percossa een juweel. Ontegenzeggelijk beschikt het viertal over grote techniek, timing en muzikaliteit, maar die kennis en kunde is ondergeschikt aan een visueel en auditief spektakel louter in dienst van het publiek.
In tempovolle sketches roept Percossa een keur aan klankkleuren op: van Afrikaanse ritmes, Latijse swing en een Maori-ritueel tot stevige rock, exotische jungle-kakafonie compleet met tetterende olifanten en krijsende chimpansees en zelfs de Driekusman, een uiterst koddige klompendans.
Daarbij wordt het lichaam knap als instrument gebruikt en worden zelfs wegwerpaanstekers bespeeld. Anderhalf uur lang bewijst Percossa dat slagwerk vooral erg geestig kan zijn.
Een verrukkelijke voorstelling!

Leidsch Dagblad, 27-10-2008
"10 Jaar van de Straat", nieuw programma van slagwerkgroep Percossa. Gezien: 25/10, schouwburg Leiden

Het is een professionele slagwerkgroep. Dus dat Percossa voor spetterend slagwerk kan zorgen, ligt in de lijn der verwachting. Op dat punt stellen Niels van Hoorn, Janwillem van der Poll, René Spierings en Eric Robillard, tezamen Percossa vormend, in de Leidse Schouwburg op geen enkele wijze teleur. Deze vier percussionisten verstaan hun vak op een aanstekelijke wijze. Tijdens het concert geef je je al gauw over aan het brede scala van ritmepatronen, waarvan de herkomst heel divers is. Het ene moment herken je een eenvoudig klompendansje. Meestal echter brengen ze complexer werk, waarvan de Afrikaanse of Latijns-Amerikaanse roots goed herkenbaar zijn.

Geraffineerd zijn met name de nummers waarin patronen steeds een beetje verschuiven. Naast het optreden in binnen- en buitenland zijn de Percossa-leden ook actief als componisten-collectief voor moderne-dansvoorstellingen van gerenommeerde internationale gezelschappen.

De specialiteit van Percossa ligt dus in het spelen van slagwerk. Hoe goed dat ook mag zijn, het moet wel avondvullend kunnen boeien. De ambitie is duidelijk: hun vorm van muziek maken moet entertainment-waarde hebben. Daartoe hebben zij de assistentie ingeroepen van Karel de Rooij (Mini & Maxi), een autoriteit als het gaat om de combinatie van bijvoorbeeld muziek en humor. Op aanraden van De Rooij is Hans Minnaert, een deskundige op het gebied van beweging en choreografie, aangetrokken. Verwonderlijk is dat overigens niet, wanneer je ziet hoe de vier percussionisten binnen hun uitgebreide instrumentarium rondrennen en de patronen van hun slagwerk ook naar visuele beweging willen vertalen.

Het overtuigende resultaat van deze samenwerking heeft geleid tot een nieuw programma '10 jaar van de straat' dat dit weekeinde in Leiden in première is gegaan.

De voorstelling begint klein. Eerst is er de visuele grap met lichteffecten waardoor het lijkt alsof de vier Percossa-ledden boven de grond zweven. Daarna is er een vorm van bodypercussion, waarbij met de handen op het lichaam tal van ritmes worden geproduceerd. Dat duurt niet lang, al tamelijk snel komen er diverse trommels, balletjes aan een touw of gekleurde buizen bij. Overal blijkt geluid in te zitten. Steeds is er het haarfijn op elkaar afgestemde ensemblespel, af en toe met een solo plus begeleiding afgewisseld. Een enkel showeffect wordt niet geschuwd; perfect in het ritme slaan de vier heren elkaar om beurten op het hoofd. En het wordt in slow-motion nog eens dunnetjes overgedaan.

Na de pauze pakt Percossa echt spectaculair uit. Op het podium staat een veelheid aan percussie-instrumenten opgesteld. Felle, opzwepende ritmes, ondersteund door zware trommelslagen, vormen de hoofdmoot. De show is uitgekiend opgebouwd, de energie spat van het podium: nu mag alle slagkracht spetteren.